Vebego kijkt naar wat mensen wél kunnen. Binnen én buiten ons werk. Daarom steunen we mensen die inspireren. Mensen die, vanuit dezelfde mentaliteit, laten zien dat er zo veel meer mogelijk is dan je soms denkt. Eén van die mensen is rolstoeltennisser Sam Schröder, die met hulp van Vebego de tenniswereld verovert.
Sam Schröder (1999) is rolstoeltennisser op topniveau: afwisselend is hij de nummer 1 of 2 van de wereld in de quad categorie. Een plek die hij niet zonder uitdagingen veroverde: Sam werd geboren met Split-hand/split-foot-syndroom, een genetische aandoening die zijn handen en voeten aantast. Daarnaast werd hij, toen hij net achttien was, als jongste persoon in Nederland gediagnosticeerd met darmkanker. Nu woont hij samen met zijn vriendin, bakt hij de lekkerste broden en behoort al jaren tot de wereldtop van het rolstoeltennis. Vebego volgt en sponsort zijn inspirerende loopbaan al jaren. Samen met zijn moeder (en manager) vertelt Sam zijn verhaal.
“Als kind heb ik nooit echt veel gesport. Ik heb verschillende sporten uitgeprobeerd, waaronder rolstoelbasketbal, hockey en handbiken. Maar bij tennis was het meteen duidelijk dat ik dat heel leuk vond. Ik kon mijn frustraties letterlijk op de bal slaan. Ik was niet meteen supergoed, het was echt uitvogelen hoe ik het racket vast kon houden met maar één vinger aan elke hand. In het begin was het heel moeilijk, maar ik merkte wel dat ik steeds beter werd, dat was heel motiverend.” “Het was heel snel duidelijk dat hij talent had”, vult zijn moeder Barbara aan.
Barbara heeft samen met haar man nog twee kinderen, Roos en Allie. Ook is ze productiemanager bij een Barok ensemble en vangt moederloze zwerf-kittens op. Daarnaast heeft ze Sams carrière jarenlang gemanaged. Al vroeg in zijn tennis-reis merkte ze op hoe de sport haar zoon deed opbloeien: “Dat zichtbare talent heeft vooral het zelfvertrouwen van Sam heel goed gedaan, dat was vrij laag als jong kind”, vertelt ze. “Merken dat hij ergens heel goed in was, en dat mensen dat zagen, heeft hem erg goed gedaan.”
Sam beaamt dit: “Het heeft me veel meer zelfvertrouwen gegeven. Daarnaast leer je andere mensen en culturen kennen zodra je toernooien gaat spelen. Maar in het begin was het vooral fijn dat ik er mijn frustraties en energie in kwijt kon.”
‘Ik kan eigenlijk alles wel, behalve veters strikken’
Want frustraties waren er genoeg in het jonge leven van de topsporter. “Als kind heb ik heel veel in het ziekenhuis gelegen en veel pijn gehad. Door al die tijd in het ziekenhuis heb ik veel van mijn jeugd gemist. Maar de frustraties waren níet: ‘Anderen kunnen dit wel, en ik niet.’ Want ik kan eigenlijk alles, behalve veters strikken.”
‘Ik sloeg heel af en toe een balletje. Al was het maar een kwartier, met sondevoeding in mijn neus’
Naast het split-hand/split-foot-syndroom en de dertig operaties die hij op dat punt al had doorstaan, kreeg Sam vlak na zijn achttiende verjaardag de diagnose darmkanker. Het kostte 5 weken dagelijkse chemotherapie en bestraling en een zware operatie om te herstellen. “Op dat moment was ik de nummer 1 van de wereld in de categorie Junioren, waar ik toen nog net bij hoorde. Bij de Senioren was ik nummer 6. Ik heb er tien maanden uit gelegen, maar wel sloeg ik heel af en toe een balletje. Al was het maar een kwartier, met sondevoeding in mijn neus. Heel rustig aan. Maar het was zo’n belangrijk iets in mijn leven, waar ik zo veel energie van kreeg.
Na de zware operatie, waarbij ze mijn dikke darm volledig hebben verwijderd en ik een permanent ileostoma kreeg, mocht ik een maand helemaal niks doen. Toen heb ik op bed gelegen. Maar daarna heb ik het heel rustig weer opgebouwd. Ik wilde het inhalen. Toernooien spelen en punten behalen voor mijn ranglijst, me kwalificeren voor de Paralympische Spelen in Tokyo in 2021. Dan moet je natuurlijk aan de top staan. Daarom begon ik vrij snel weer en maakte ik de keuze om met school te stoppen (toen ik kanker kreeg, was ik net aan mijn eindexamenjaar begonnen), zodat ik me volledig op tennis kon richten. Eén ding werd me in die periode heel duidelijk: Ik ga volledig voor tennis.” Dat lukte. En hoe: In Tokyo won Sam zilver in het enkel spel, en goud in het dubbel.
“Ik hoop dat ik een inspiratie mag zijn voor kinderen die hun eigen uitdagingen hebben. Ik denk dat dat onbewust gebeurt. Niet dat ik een wereldberoemd persoon ben, maar ik sta toch op best wel grote toernooien en de sport die ik doe, wordt steeds meer op tv uitgezonden. Dus ik probeer mijn steentje bij te dragen en te laten zien wat je allemaal wel niet kan in die rolstoel. Daarnaast probeer ik een paar keer per jaar een praatje te houden, bijvoorbeeld tijdens een event van Vebego. Dan vertel ik mijn verhaal, in de hoop dat mensen geïnspireerd naar huis gaan en zelf ook positiever naar zichzelf en hun doelen gaan kijken.”
En Sams eigen idolen? “Naast mijn tennis-idool Roger Federer, kan ik zo niemand bedenken. Wel heb ik heel veel bewondering voor mijn ouders en hoe ze het allemaal hebben gedaan.”
“Qua tennis-overwinningen is het enige dat ik nog mis het enkel spel op Roland Garros. Andere titels heb ik in zowel enkel als dubbel spel al minimaal één keer gewonnen. En op de Paralympische Spelen wil ik graag nog goud in het enkel spel. Daarin heb ik twee keer zilver gehaald en bij dubbel twee keer goud. Verder is de lijst eigenlijk al wel compleet!”
Sams belangrijkste ambitie? Genieten. “Zeker na de kanker heb ik geleerd dat je overal ontzettend van moet genieten. Niet dat dat elke dag lukt, maar de intentie hebben om van de kleine dingen te genieten, vind ik belangrijk. Nieuwe mensen en culturen blijven ontmoeten, wat mee te krijgen van de plekken waar ik kom voor de sport. Kortom: blijven genieten.”
Door de jaren heen nam Sams droombaan verschillende vormen aan: Van ICT’er naar dirigent, of toch astronaut. Het werd topsporter. En na zijn tenniscarrière? Dat ziet hij ook steeds scherper: “Het zou me heel leuk lijken om een bakkerij te hebben. Ik heb het altijd leuk gevonden om zelf brood te maken bijvoorbeeld.” “En dat doet hij verschrikkelijk goed!”, vult Barbara aan.
‘De financiële ondersteuning maakt het mogelijk om mijn tennisdromen na te jagen’
Parasporters verdienen, zelfs op dit niveau, niet voldoende om hun sport te kunnen bekostigen en te kunnen leven. Daarom is Sams carrière afhankelijk van sponsoren als Vebego. “Er zit een enorm groot verschil in de prijzen die reguliere sporters, en de prijzen die parasporters krijgen. Maar de kosten van een toernooi zijn hetzelfde, en die betaal je zelf. Daarbij zijn die kosten, zeker de laatste jaren, enorm gestegen. Vluchten, hotels, je moet alles zelf betalen. Ook vragen trainers natuurlijk gewoon een normaal tarief.” Lachend voegt hij toe: “Die denken niet ‘Och, die arme gehandicapte, laten we daar maar wat minder van vragen’.”
“De financiële ondersteuning van mijn sponsoren maakt het mogelijk om mijn tennisdromen na te jagen en te laten zien wat er allemaal mogelijk is in die rolstoel. Dat is voor mij het allerbelangrijkste: dat ik dat op de toernooien kan laten zien – zeker nu er steeds meer aandacht en publiek voor is.”
‘Een Grand Slam-winnaar in rolstoeltennis verdient minder dan de valide spelers die er in de eerste ronde uitvliegen’
“De enige plekken waar een rolstoeltennisser echt aan kan verdienen, zijn de Grand Slam’s”, legt Barbara uit. “En als je er dan vanuit gaat dat op zo’n Grand Slam de winnaar van het rolstoeltennis minder verdient dan de valide spelers die er in die eerste ronde uitvliegen, dan heb je een beetje een beeld van de huidige situatie. Zelfs al zou je elke Grand Slam winnen in een jaar, zou je er de sport niet van kunnen betalen, laat staan ervan kunnen leven. En dan verdienen rolstoeltennissers eigenlijk nog het beste van alle parasporters. Kortom: De sponsoring is meer dan welkom!”
Dat de aandacht voor de sport groeit, maakt de hoop op verandering van de situatie steeds realistischer. Sam: “Het prijzengeld is zeker al beter aan het worden ten opzichte van een paar jaar geleden. Ook zijn er steeds meer wedstrijden op grotere banen, waardoor er meer publiek kan komen kijken. Dus daar zit zeker verandering, maar we zijn er nog lang niet.”
‘Laat je door niets of niemand beperken’
Voor iedereen met een beperking of andere uitdaging, heeft de rolstoeltennisser een belangrijke boodschap: “Laat je door niets of niemand beperken. Vaak krijg je, vooral als kind, te horen: ‘Je hebt deze handicap, dan kan je dit gewoon niet.’ Probeer het zelf. In het begin ging mijn bal echt niet over het net, ik kon het racket niet eens vasthouden. Maar gewoon door het te proberen, en met anderen te kijken naar wat wél kan, kom je erachter dat je veel meer kan dan anderen denken. Luister dus niet naar die mensen, waarschijnlijk kan je het gewoon!”
Voor alle Aanpakkers bij Vebego, die hun eigen uitdagingen overwinnen om toch mee te kunnen doen in de maatschappij, heeft Sam dan ook een duidelijke boodschap: “Uiteindelijk weet je alleen zelf wat je wel of niet kan. Iedereen heeft zijn plek en zijn taak in het leven. Iedereen heeft dingen waar hij goed in is.”